Ben artık bu şehre "Çekici Şehir " diye hitap edeceğim.Kimse neyden bahsettiğimi anlamayacak,nereyi övdüğüme dair fikir yürütemeyecekler.Çok bilinen şehirlerden birine gidip de şehri keşfetmenin mutluluğundayım sanacaklar.
Aslında tarifi basit,
kendine has bir cümleyle,
şehr-i aşk / Eskişehir diyeceğim ben onlara...
İki gün tadımlık gezmenin ardından diğer tüm şehirler ne kadar zavallı göründüler gözüme anlatamam.Buna şu an yaşadığım şehir başta olmak üzere, kendi memleketim ve koskoca İstanbul da elbet dahil.
Şehir planlamasının,
mimari yapılaşmanın,
çevreye duyarlılığın,
engelliye özenin,
yaşlıya verilen değerin,
gençlere gösterilen ilgi ve şımartmanın
böylesine yaşandığı başka bir şehir daha bilmiyorum...
Gençler bisikletleriyle özgürce dolaşıyorlardı öyle ki belediye her yere bisiklet park yerleri ve caddelere de bisiklet yolu döşemiş.Şehre ilk indiğimde bizi karşılayan bu yol elbette bizi çarpan birinci güzellikti.
Nostaljik trenin verdiği eğlenceli ruh halimize havanın gölgeli sürprizi bize hiç zor gelmedi.Belki de güneşli ve sıcak olsa bu kadar keyif alamayacaktık.Yağmurla yıkanan tüm o evler,çiçekler,tarihi eserler arasında gezmek,ruhumuza hem dinginlik hem de pür neşe kattı.Öyle ki dinlenmeden 48 saat gezmek nasıl oluyormuş daha iyi anladık.
Çünkü bu şehirde insanı yoran şeyler yok.Anlık mutluluklar için şehir içindeki yeni ve göz alıcı konutları gezmek bile yeterli.
Hele hele gördüğüm en güzel iç tasarıma sahip kuruyemiş dükkanı olan "Kurtuluş Kuruyemiş"'e ne demeli,lokumları çerezleri ayrı mutluluk kaynağı, güler yüzlü çalışanları ayrı esin kaynağı :)
Haftasonu sokaktaki cafélerden birinde o dumanı tüten kahveyi yudumlarken bile, tramvay,arabalar ve bisikletliler ahenk içinde akıyorlar...
Veda vakti yaklaştığında gruba şöyle bir döndüm de herkeste bir burukluk vardı. Tanımadığım bir şehri özleyeceğim hiç aklıma gelmezdi,gece yarısı dönüşte oğlum bile "bir daha ne zaman gidiyoruz" diye sorduysa, çekici şehir herkesi kendine çekmiş çoktan.
Şehr-i aşkım...
Eskişehir'im....
