Çiçek tozu...

Paylas

Her zaman geçtiğim yollarda, farkettiğim çiçeklere şaşırıyorum son bir haftadır...
Her zaman yediğim yemeklerdeki, artan lezzete şaşırıyorum son bir haftadır...
Ve her zaman içime dolan huzur,neş'e ve mutluluğun, sonsuzluğa uzandığını gördükçe şaşırıyorum son bir haftadır....

Çünkü, idolüm,yaşama sevincim,hayatımın kraliçesi annem geldi bir hafta önce...



Ev,her zamanki ev olmaktan çıkıp nasıl parlak,nasıl çekici mekan haline geldi onun sayesinde.Bu güzellikleri daha fazla yaşayabilmek,daha çok enerji depolamak için izne çıkıyorum.Blogu çok boşladım bu ara ilk kez hoşuma gidiyor bu durum...

Hepinize çiçek güzelliğinde günler diliyorum...

Wir Lernen Deutsch..

Paylas

Almanca öğreniyoruz...

blume = { blume }= Çiçek
iss mich= { is mih } = Ye beni !
auge={ auge } = Göz
schmect gut={ şimekt gut } = Çok lezzetli !

Almanca'da bizi çeken şeylerin başında,göbek kordonumuzun orda kalmış olması değil.İkizler burcunun merakı,yabancı dile olan düşkünlüğümüzü çoğaltıyor.

Tabii benden geçti de bunu başaran kızkardeşim Euphoric...Euphoric,bu yıl Almanca'yı ilk derste su gibi söktü, zaten kendisi İngilizce öğretmeni.

Lezzeti,kurabiye üzerine işledik.Hem de Alman harfleri ile...

Euphoric'in Almanca kursunu başarı ile bitirmesinin şerefine,sınıftakilere tatlı bir hatıra kalsın diye,bahar renkleriyle süslediğimiz kurabiyeler,her simada sonsuz gülücükler bıraktı.

Butik kurabiyelerin bir güzel yanı da,süsleme sırasında saatlerin hızla geçtiğinin farkına varamamak.O kadar kahkaha,espri ve neşe yaratıyor ki bu ortam,ister istemez kurabiyelere yansıyor....

Biz bu renkleri çok sevdik...

"Almanca böyle renkli geldiyse,şimdi hangisini öğrensem" diyen Euphoricciğime, İspanyolca ve İtalyancanın müthiş rengini de yansıtalım diyorum kurabiyelere :)

Hediye telaşı...

Paylas

Pazar günü,sesini duyuran annelere kulak verme günü...

Gün,öyle anlamlı olur zaten.

Bir anne var ki,okyanus ötesinde nice sınavlardan geçiyor...Bize gün gün anlatıyor yaşadıklarını...

Bu aralar, en çok duaya,maddi~manevi desteğe ihtiyaç duyan,o minik yüreğe,yardım etme günü.

Hediye telaşındayız hepimiz,oysa en güzel hediyeyi vereceğimiz bir fırsat var elimizde.

Açalya yaptı yine yapacağını bize kendimize getiren şahane bir yazı yazdı.Şimdi anne olma zamanı,haydi dostlar...

Nasıl duyuyorum?

Paylas

Pilav yapıyorum,duvara yanaşmışım cihazım ötüyor...
Asansördeyim,çantama eğilip anahtarı arıyorum cihazım ötüyor...
Öznur izinden dönmüş,hoşgeldin diye sıkıca sarılıyorum cihazım ötüyor...

Ötecek elbet,o öten ses hayatımı kurtarıyor.

Küçüklüğümden beri şaşarım,nasıl icat etmişler de bu sesin duymamızı sağlamışlar diye.

İşte o ses,duymamızı sağlıyor.

İşitme cihazında,mikrofon yoluyla dışarıdan toplanan sesler başka bir çip yardımıyla kulağa iletiliyor...

Merak ettiniz değil mi nasıl bir ses acaba diye.Dinlemek için öttürün siz de...



® Thanks for photos; Rubenam / Nazreth

Çimen,dandelion ve waffle...

Paylas

23 Nisan'ı nasıl değerlendireceğimizin planlarını yaparken,havanın güzel olduğunu öğrenmek,orayı görmemiz için iyi bir fırsattı.Boğaziçi Üniversitesi güney kampüsü,görmeyi en çok istediğim yerlerden biriydi.

Kapıdan girdiğimiz andan itibaren,her adımında bizi karşılayan olağanüstü manzara ile uçan kelebeklerden farkımız olmadığını gördük bir an.

Boğazın mistik güzelliği,çocuk bayramı ile birleşmiş,ortalık neş'e doluyken, her zamankinden daha güzel görünmüştü gözümüze...

Burası, "cennet"diye tabir edilen yegane yere yakın olmalı diye iç geçiriyor insan.

Sahile inerken,aşiyan yolundan indik.Oranın bitki güzelliği,temiz havası ve boğaza yaklaşan yokuşu ile vedayı bile zorlaştırıyordu.

Rumeli,Bebek ve Ortaköy'de uzun uzun tur atmak,kalabalık içinde güneşle keyif almak çok güzeldi.Sonraki 2 günümüze yayılan bu dinlendirici günden aldığımız enerji,haftaya mutlu bir başlangıç yapmamızı sağlaycak kısmet olursa...